ساری ـ ۲۰ دی ۱۴۰۴

هم‌چنان در ساری، جز تماس تلفنی، هیچ ارتباطی مقدور نیست؛ حتی پیامک. همین نشان می‌دهد اپ‌های شبکه اجتماعی داخلی که این همه پایش سرمایه ریخته‌شد، سر بزنگاه به کار نمی‌آید. 

بانک‌ها و مدارس و اداره‌ها بسته‌ست. 

نمی‌دانستم مدرسه بسته بود تا وقتی سر صبح رفتم دم در مدرسه و دیدم قفل و زنجیر است.

سر صبح خیلی ناامید بودم... میزان پاسخگویی و اطلاع‌رسانی خوب نبود. فقط گزارش‌های تخریب را پخش می‌کردند که تا جایی کار خواهد کرد. از جایی به بعد همان هم نخ‌نما و بلا استفاده می‌شود. برنامه جایگزین و متفاوت دیگر چیست؟ مشخص نیست. اعلان‌های حکومتی پراکنده به دست ما می‌رسید. 

اما عصر با دیدن مصاحبه لاریجانی نفس راحتی کشیدم. مستدل، انسانی و به موقع صحبت کرد. سعی کرد واقعیت را بگوید و بی‌جهت با ادبیات نخ‌نماشدهٔ تهدیدآمیز همه چیز را کتمان نکند. بالاخره آدم از خودش می‌پرسد اگر اینها چهار تا تخریب‌گر هستند، چرا باید حتی پیامک هم قطع باشد؟ اتفاقی که در دورهٔ جنگ دوازده روزه نیفتاد. پس اتفاقی افتاده ست که اگر همراه با درک متقابل نباشد، تمامیت ارضی ما را تهدید خواهد کرد. 

شب وضع بهتر بود. دیگر صدای گلوله به گوش نمی‌رسید. فکر می‌کنم هم نوبخت فرماندار ساری و هم یونسیِ استاندار برخورد نسبتا معقولی با معترضین داشته‌اند. میزان خرابی‌ها در ساری به مراتب کمتر بود. هدف از مدیریت بحران نباید لزوما برخورد قهرآمیز با افراد، حتی با اغتشاش‌گران، باشد. مدیریت درست، هم‌زمان که اغتشاش‌گر را شناسایی می‌کند، به دنبال آرام کردن خیابان و برخورد مسالمت‌آمیز در جهت فروکاستن رفتارهای هنجارشکن است. به نظر می‌رسد در ساری تا حدی این طور رفتار شده‌ست. 

به نظرم، اگر حادثه مهمی رخ ندهد، با این قطعی دیجیتال و خاموشی ارتباطات، ماجرا تا آخر هفته جمع می‌شود اما این جمع شدن به معنی حل مسئله نیست. 

مخالفت با رضا پهلوی باید با مناظره و اقناع و استدلال صورت بگیرد. تخفیف و تمسخر او به عکسش بدل می‌شود. یعنی کشور به خاطر یک آدم بی‌دست‌وپا و احمق این طور به محاق رفته‌ست؟ این که گل به خودی‌ست و نشان دهندهٔ ضعفِ ما... حال اینکه این نشانی غلط است که چند مجری تلویزیونی که نمی‌توانند درکی از صحنهٔ‌ سیاست و پیچیدگی‌هایش داشته باشند، آن را تبلیغ می‌کنند. این کار اتفاقا به نفع پهلوی‌ست. حالا آنکه در میدان، پهلوی با همراهی گروه‌ها و نیروهای زبدهٔ امنیتی و جاسوسی و با برنامه‌ای حساب‌شده دارد جلو می‌آید. با دشمنی روبه‌رو هستید که تخصصش ایجاد بحران و بی‌ثباتی در صحنهٔ اجتماعی‌ست. با دشمنی روبه‌رو هستیم که در تغییر حکومت‌ها صاحب سبک است. اتفاقا ساده‌سازی اتفاقات و تقلیل ماجرا به دو فراخوان پهلوی، یعنی از میزان هوشیاری جامعه کاستن... 

باز هم مطمئن نیستم این چیزهایی که دارم توی این برهوت می‌نویسم خواننده‌ای داشته باشد ولی اگر یک نفر حامی رضا پهلوی به تلویزیون بیاید، حاضرم با او مناظره کنم. از راهبرد «خود گوییم و خود خندیم»، چیزی بیرون نمی‌آید. حضرت علی خصم را چشم در چشم دو نیم کرد که امیر عرب و فخر شجاعان شد. 

تبیین علی لاریجانی عالی بود. معلوم است که نمی‌توان تنها با ادبیات ارعاب با مردم صحبت کرد یا به آنها پیامک زد. این کار ناخودآگاه این طور القاء می‌کند که دیگر جمهوری اسلامی هیچ همراه و حامی ندارد و تنها باید به زبان زور جلو بیاید. این تصور مخصوص آن مسئولانی‌ست که از مردم فاصله گرفته‌اند. من از متن جامعه می‌آیم. هر روز هم دارم با مخالفان نظام گفتگو می‌کنم. اولا کسی که آمده توی خیابان الزاما به دنبال تغییر حکومت نیست. این را دارم با «فکت» و دادهٔ واقعی عرض می‌کنم. دو این که در بین مخالفان، بسیاری هستند که مطلقا رضا پهلوی را تأیید نمی‌کنند و اگر ناگزیر به انتخاب شوند، حتما رهبری را انتخاب خواهند کرد. این هم دادهٔ‌ واقعی و از کف جامعه‌ست. 

درست است در مدیریت کشور بد عمل کرده‌اید، درست است با ایجاد تورم زندگی را بر ما سخت کرده‌اید، درست است برخی از شما مسئولین دست از آزار ما برنمی‌دارید، اما اینها به این معنی نیست که من و بسیاری مانند من موافق این باشند که کشور را دو دستی تقدیم آمریکا کنیم. اگر این درک در مسئولان کشور، به خصوص دستگاه قضایی که باید مظهر برخورد همراه با مهر و محبت با عموم مردم باشد، به وجود بیاید، این جو سنگین شکسته می‌شود.

دستگاه‌های حکومتی و دولتی! 

اگر موحدید که بدانید جهان خدایی دارد، اگر هم موحد نیستید، حداقل بر پایه واقعیت‌های میدانی تصمیم بگیرید و حرف بزنید و اینقدر به تخریب‌گرها ضریب و اعتبار ندهید.  

امشب کمی حالم بهتر بود. خداوند ایران را از شر متجاوزانی که همین شش ماه پیش به او حمله کردند در امان بدارد؛ آمین.